The Manifesto of the Third Kind

I've Been living outside the pain of hiding for four years now. Living the lifestyle of the "Third Kind" in a society full of judgment and prejudice is as horrible as burning in "Greek Fire" --- A lifestyle that make some eyes so piercing that cause demoralizing and makes you down-sized with shame. But what really is the reason why "The Lifestyle" is worth living, despite the immorality of discrimination.


A Bishop of my country once stressed :

"Being one of the third kind is not a sin, the desires are"

The Desires makes us into who we are. We desire freedom, equality, and acceptance. Be free from what we believe in and feel independent in actions. Equal with everyone that the society call "normal". Accepted as a part of a future yet to be seen by a seer.As inevitable as it is, but society itself made a monster that slowly gnaw and tear the third kind --- the "Monster" is still growing.


Being one of you "normal" people brought only grief and pain not only mentally but spiritually in me, knowing that I was not destined to be normal --- I am destined to live a life so colorful yet bemoaning. I do not (personally) blame the people, I blame The Society that nourished the people to be a monster of their own kind. Humans.


We (as I generally address) have been living with you/among you for eons now. For eons we have been stepped down, muted, tortured (mentally, emotionally, physically and spiritually), or worse annihilated. I re-call the contribution of a dear hero of mine --- Harvey Milk, a great fighter of Castro. A figure so grand. He did not falter with the society of his generation, a society that is full of hate crimes and raids. His story did not have a happy ending though, he was shot on sight but he accepted death with wide open arms. He died Fulfilled.


Signs of the Manifestation of the third kind, it may come to you later in your life --- 30 perhaps, 60 maybe, no one really knows when, but some are born to be of the third kind. Before asking for acceptance, we as the special ones should first accept and embrace ourselves. Four years ago, I did my usual "soul-searching" in a melancholic bay side, I did that to answer questions or make decisions. The question was "What am I?", I spend hours to days to weeks thinking of a right answer to come up with the right decision. I am happy with my turning point, a coup de grace of my former lifestyle. I am Happy. Not contented but happy.


Desire is the very foundation of "our" existence, the desire to live, to love, and be_loved in return. A life with horizons to explore and depths to dive in. The lifestyle gives us power, power to be strong and patient, power to stand out and bow down, power to understand the true meaning of life beyond what "normal" people can comprehend. The only fatal flaw of the third kind is "Pride", pride that can cause grief to others but also a tool to make a reason for change.


As I write this memoir, we still fight for our kind. It hurts me when I hear fathers or mothers enraged by knowing that one of their children is of the third kind, some places (or culture) kill upon knowing. It hurts me when people who doesn't even know the third kind are demoralized upon sight, taunting and being called horrible names. It hurts me when we are condemned of our rights not only our rights to the constitution but of our right of the oldest code of humanity: The right to love and be_loved. It hurts me when they look at us as weaklings and unfortunate. The thing is, the toughest and strongest manifestation of human kind is the third kind. The "Lifestyle" proves it.


Be strong and embrace your true being.



- P.S.

Utak.

Wala akong maisip kung ano ilalagay ko dito sa blog ko.

Karanasan?

Kwento ng Buhay ko?

Mga nangyayari sa paligid?

Gobyerno?

Pagkain?

Tungkol sa Alamat ng Saging?

Sa asong gumagawa ng eksena kasama ang isa pang aso?

WALA AKONG MAISIP!

gdfgfdg

“Hey everyone! This is my last mesage to all I know and goodbye to my friends and families. I am going to suicide myself using my father’s pistol at 11 AM, August 1, 2011,”

-mario john vilches,

Sisters.

Lately Ived been noticing the sudden change of my sisters attitude towards me and the poeple around her. And just recently we had an argument that triggers a gap between us.

Then . . .

. . .

. . .

She gave me a letter.

Kuya,

Im sorry if I am a bad sister to you, I feel so ashamed. I am truly sorry, didnt see myself how bad I was to you. I thought thing were working out very nicely between us. I thought its the kind of bonding we have. Some jokes that I say might be funny but sometimes I do not know what words comes out from my mouth. I cannot find the best words how to tell you this, but you are the only man in my life that can hurt me this way maybe because I just love you so much and Im so scared to lose you, to feel far away from you I didnt mean the bad acts I shown you the past days and the words I said that hurt you.

I cant tell you these words I said in front of you because I am so down and ashamed of myself that I am a bad sister for the best brother in the world.

Im so sorry kuya.

June 10, 2011

This letter serves as a decision notice for the case filed against you:

• Violation of Attendance Policy

This is to inform you that we have reviewed the documents submitted by your supervisor such as corrective action (CA) and your explanation letter. Based on those documents, we found that you were served two Final Warnings for having been absent. In spite of this consideration, you still incurred several instances of tardiness. Based on the above mentioned evidences, you are hereby terminated effectively immediately.

Please coordinate with Human Resources for your clearance process.

- kaloka ako na ang laging late O_O

ano bang magagawa ko eh sakit na un.

How Did You Know . . . . ?

Do you feel a spark?

Are you looking for a sign?

Do you see any mark?

The first time was like "Hi",

then came "Goodbye".

The question is, it is really a good kind of "Bye" or maybe a "Bye" for good.

I don't know. I never did.

The truth is, the last time that we're together, I wasn't able to say "bye" or "good-bye".

Maybe that's better, I mean, not saying goodbye at all. It's like a torch of hope that maybe someday we'll see each other again but not seeing each other in a way like before.

Maybe this time it'll be different.

Awkward.

I think.

The first time I saw him, it felt like the collision of two "earth".

An experience.

I already felt there's really something. A rainbow connection maybe.

I never did understand how he effortlessly put a smile on my face.

Disturbing.

I wrote a number of essays and poems for him. No, about him I mean.

Whenever I did, there is a switch that triggers the poet in me that keeps me.

Me.

We've been through a lot and I'ved been hanging on the thin thread for some time now, it has been a while that I'ved been holding on, and everytime that I try to let go, it won't let me.

It's like I'm glued to it. And now is the time to let go, still it won't let me.

When will the spark fade?

When will the sign stop showing?

When will the mark disappear?

I'm hoping, . . . . . . now.

If I had you, money and fortune can't compete.

That would be the only thing I ever need.

-P.S.

Mr.Lipgloss

Naatasan ako ng uncle kong chinese na imanage ung computer shop niya.

since wala pa naman akong work at kakaalis ko lang sa call center, tinanggap ko ung offer.

sabi niya dapat daw magagawa kong pataas ang benta ng shop at ayusin ang sistema ng mga nagtratrabaho. nabangit din niya na ako ang malalagot kung manakawan ito at sakin ang charge.

Ayun na nga, June 30, 2011.

11am na ko dumating sa shop, na dapat 9 am palang eh andun nako. (late ako as usuall, sakit ko na yun nursery palang). Konti lang ang mga customer, mmm mga pito siguro tapos lahat nasa harap, pero may isang lalaki (na naka lipgloss) sa likod banda ng shop naglalaro, una syempre di ko pinansin kasi customer nga.

Nag CR ako, tapos andumi pla so naglinis ako, pero habang nililinisan ko nasa labas ako ng CR kasi nga mga mabasa ako at naka pants pako (with mah super 6 inches heels!), sabi ni Mr.Lipgloss "ei, paki sara naman ng CR na didistract ako. Sa loob kana mag linis", nag taka naman ako kasi ano ba naman ang care niya sa CR na nililinis ko, sabi ko "bakit? ano ba naman ang care mo sa CR na nililinis ko", O_O tapus ayun nga natapos din ako maglinis, mga 20 mins din ang naubos ko sa kaka mop ng CR namin.

Maya-maya pa eh napansin kong naiwan ko pla ung toothbrush ko sa bahay, tinawagan ko si inday sa bahay, eh andun ung phone sa likod kung san nag lalaro si Mr.Lipgloss, napansin kong Y8 lang ang naka open sa computer niya, kaya tinanong ko kung bakit hindi siya naglalaro, ang sabi niya eh hinihintay niya lang daw ung mga kasama niya kasi magDODOTA sila, ayun tumawag nako sa bahay, pinapadala ko ung toothbrush ko tsaka ung lunch ko.

Dumating ang lunch, peste! Paksiw ang ulam! (paksiw tsaka kare kare ang dalawang putaheng hindi hindi ko kakainin kahit sobrang gutom pako), kailangan ko ulit tumawag sa bahay para pagalitan si inday kung bakit yun ang pinadala sakin na ulam eh alam ng lahat sa bahay na di ako kumakain nun, pag punta ko ulit sa likod, biglang nagsalita si Mr.Lipgloss "ang boring naman, maka nood nga ng porn", di ko pinansin, maya-maya pa't sabi niya "uy ano ba yan di ako ma concentrate sa pinapanood ko, andyan ka kasi" ano daw? at ano ang kinalaman ko sa pinapanood niya? sabi ko "ha? at ano ang kinalaman ko sa pinapanood mo?". Natapos na din ang akin pakikipagbisaya sa tita kong nakasagot ng phone, bumalik nako sa server pc,

Lumapit sakin si Mr.Lipgloss, "pwede bang pa reserve ng 10 pc sa likod kasi dadating mga kasama ko", since wala parin namang tao nun sabi ko naman "sige". Tapos bigla kong hiniritan "ay ano nga pala name mo?", sumagot siya "Mr.Lipgloss" (di ko na babanggitin ang name). ayun alam ko na name niya. Mga past 12 na, dumating ang mga estudyante ko (pag ganun kasi ang oras para na akong principal kasi puro estudyante ang customer), since wala pang tao dun sa likod dun ko pinapwesto ang mga students, nagalit si Mr.Lipgloss, ansabi bakit ko daw pinaupuan eh pinareserve niya daw ung buong likod, sabi ko naman "wala pa naman ung mga kasama mo diba? tsaka isang oras lang ang mga yan,".

Maya-maya pa pinuntahan ako ni Mr.Lipgloss sa server pc, ang sabi niya susunduin niya nalang daw ang mga kasama niya, pero meron pa siyan natitirang 40mins na pc usage time, sabi niya ok lang daw mabilis lang naman daw siyang babalik, sabi ko naman sakanya eh bilisan niya lang kasi maya maya pa ay dadating ang second batch ng mga students ko.

Umalis si Mr.Lipgloss.

10mins. . .

30mins. . .

1hr and 30 mins. . .

1hr and 32 mins and 16 seconds. . .

Wala parin si Mr.Lipgloss, dumating na ang sekand bats ng mga students ko, edi since wala na siya, palalaruan ko na ung mga PC sa likod, nung binubuksan ko ung PC, ayaw mag open, at sa pagkakaalam ko ayos un kasi dun nakapwesto ung bantay sa gabi, at kung nasira un sana sinabi niya saki nung nagpalit na kami.

Napansin kong wala nang turnilyo ang PC na un, pag bukas ng cover ng PC.

Hard Drive. Memory. Processor.

Tangay!

at hindi lang isang PC ang tinangayan niya, tatlo, ung mga tabing PC ng PC-ing ginamit niya.

PAK! BENTE KWATRO MIL! charge sakin lahat. aguy san ko hahagilapin un.

kailangan ko atang ibenta ang katawan ko sa mga matatandang nalulungkot at tigang para makaipon ng ganun kalaki.

Ting! (bumbilya sa ulo)

I fucking know his fucking name! yun ang nag-iisang kamalian na ginawa niya, perfect crime na sana. pero sumabit siya. (talent ko pa naman ang background check)

Salamat sa google! nakuha ko ang e-mail add niya, at nakuha ko din ang FB niya, ayun! may Picture! siya nga at at at uniform ng isang malaking grocery chain sa pinas ang suot niya, may lugar pa kung san mismo ung branch! gamit ang e-mail add niya, nag search ako sa google,... nagbebenta pala siya ng PC parts sa mga 2nd hand PC shop sa nenernet. nakuha ko dalawang cp number niya, at acc name niya sa mga website na pinagbentahan niya, nagpamember pako ha para makita ang acc info niya. (hustle) at since yun na ang initiative ko para tumbukin na siya nga ang culprit pumunta nakong baranggay hall nag pa blotter ako (tama ba? blotter? blatter?) pero alam kong wlang magagawa ang baranggay, kaya dumeretso nako sa Police Department para may mangyari naman sa kasong to (bente kwatro mil! my gawd!).

Gagamitin ko ung trabaho niya para makuha ang address niya, alam kong may record sila nun kaya mas mapapadali (im so smaaaart! medyo tanga lang kasi nanakawan ni Mr.Lipgloss).

Pumunta nakong Police Station, natuwa ako kasi ang babata pa ng mga nakakulong, at at at may isag selda kung saan puro lalaki at isa lang ang reyna nila, Ang beking mag scorpion na tattoo, heheh kakatuwa si "Mayora" daw siya. Lumapit ako sa pulis, sabi sakin ni Sir.Police mamaya na daw ako kasi may saksakang nagaganap, ano daw? ano kinalaman ko sa sasakang nagaganap! bente kwatro! 24! twenty four kiyaw!, explain dito. explain doon. debate kami ng pulis kasi di daw pwede kung dahil lang ba daw na si Mr.Lipgloss lang ang sa likod eh siya na ang nagnakaw, (eto na praktisin ang human rights!) di gumana, sabi niya ang batas ng pilipinas ay ginawa para sa suspect hindi sa biktima! ano daw? (ayun praktisin ang pagiging "former" poli sci student ko.). explain ulit dito, explain ulit doon, debate dito! debate doon!

AKO NANALO!!! sabi ni mamang pulis, "ok ok 90% na siya nga ang kumuha"

ngayon kailangan ko nalang ang address niya, at sabi sakin ng pulis eh, entrapment ang gagawin namin.

kailangan ko nalang dalhin sa pulis ang pikshuure ng pesteng Mr.Lipgloss na yun, at ang serial number ng lahat ng nanakaw niya sa shop namin.

Yan muna. Yosi Break na ako.

Confession.

"I want him more than anything else, i love him more than i loved anyone else, i want to be with him or no one at all. I cant imagine myself with anyone else in the future but only him. I just want him by my side always, no one can surpass my feelings unto him, i love him, i want him, i need him,…. he’s the only one that understands my being, he promised me that he will be there with me through my heartaches, grief and sorrow, joys and happiness, my laments and forgiveness, resentment and ill wills, obscurity and luminousity…… I need only him and no other, no more no less, even though it will take eternity for us to be accepted in this bogus and prejudice society that we live in, i will always be with him, till our hearts stops beating, till the last sunrise and sets, to the dawn of time, till our hair turns to silver and gray, till the last leaf fall, till the last snow of winter subsides, till the last rays of the noon sun hits the ground, till the so called forever ends, I will always and still love him with all of my all, even my borrowed soul is his,"

till we meet again.
a piece from the poem “Divine Rapture” by Francis Quarles

If all those glittering Monarchs, that command
The servile quarters of this earthly ball,
Should tender in exchange their shares of land,
I would not change my fortunes for them all:
Their wealth is but a counter to my coin:
The world ’s but theirs; but my Beloved’s mine.

Broken Dreams.

I loved him.

I love him.

Bakit niya yun nakayang gawin sakin, ano bang maling ginawa ko pra gawin niya sakin yon. nag kulang b ko sa pagmamahal, o sobra lang talaga yung pagmamahal na inalay ko.

Sa lahat ng mga pinangako niya sakin lahat yon nawala. Nabura. Nadala lang ng hangin ng tadhana.

Ganun na lang ba yun. Parang kumpas lang kung mawala. Biglaan, ni walang pasabe kung dadating na.

Sa lahat ng minahal ko at nakilala, siya lang talaga ang mahal ko. Sa lahat ng taong dumting sa buhay ko, sya lang ang tunay kong mahal. Pero bkt. Lagi nlng akong naiiwan. Walang nagmamahal, walang umaagapay, lagi nalang akong umiiyak. Lagi nalang. Pagod n pagod nko, di ko na tlga kaya. Sana matapos na to.

Kelan pa.

Sawa nko. Bakit sila minamahal at nakakahanap ng tunay na pag ibig, bat ako hindi. Bakit!

Masama ba akong tao para ganun nalang ang gawin sakin ng tadhana.

Ipapamukha ko sainyo na isang kamalian ang panloloko at paglalaro niyo sa emosyon kong tanga.

Sana dumating kana. Hindi ko na kaya.

Pagod nako.

Ang Huling El Bimbo.

Twelve years. Panahon ba ang sukatan para tawagin mo ang isang tao na "Matalik na Kaibigan".

Isang Maaraw na hapon yun sa pagkakatanda ko, andun ako sa bahay namin sa probinsya tinawag ng lola ko ang isang bata, pinakilala sakin ang sabi tiyuhin ko daw sa dugo, pero tatlong araw ang itinanda ko sakanya. Nung mga panahong iyon masasabi kong isa syang "estranghero", nagkatinginan lang kami, nagbigayan ng simpleng ngiti at pagbati gamit ang mga utak, hindi ko sukat akalain na siya na pala ang "kaibigang" habangbuhay ko nang tatanawin.

Dumating ang eskwela, nag enroll ako sa local na elementarya ng aming barranggay, nakita ko ulit ung bata. Kaklase ko pala sya.Sa harap sya nka upo ako naman sa likod, pero iniisip ko noon na pinakilala na kami dati, baka naman sya ang unang babati sakin. Hindi pala. Nahihiya siyang lumapit sakin. Nagdaan ang ilang mga buwan tinatanaw ko siya lagi sa maliit naming bintana, papunta siyang plaza dala-dala ang bola nya habang ako libro ng kaalaman ang hawak sa bawat araw na nagdadaan. Natuwa ako bigla nung nalaman kong minsan lang pala sya mag laro, nanood lang siya. Wala pa akong masyadong kaibigan nung mga panahon na iyon pero sabi ko sa sarili ko magiging kaibigan ko din sya. Saludo ako sa talino ng batang yun, isa siya sa mga hinahangaan ko ang pagintindi ng mga bagay bagay. Lagi siyang nakakakuha ng Unang Parangal kapag "Recognition Day" na. Nagkaroon ako ng selos, bakit siya lagi, sinubukan kong tapatan siya o di kaya'y lagpasan pa, ngunit nabigo ako. Halo siya ng Talino at Sipag, hindi ko siya kaya.

Naalala ko nung sinubukan kong makihalubilo sakanya, sumali ako sa mga laro na "inimbento" daw niya, isa na dun ang "Libagan" (Batuhan ng Bola), Naglalaro din kami nun ng "Baseball" sa likod ng aming paaralaan. Pero sa ideya na ginusto ko siyang maging kaibigan, iba ang ginawa ko, sinaktan ko siya, naging bangungot ako ng kanyang pagkabata. Bully kung tawagin, iyakin kasi siya. Sa pelikula kasi ng buhay namin noon, siya ang "Bida" ako naman ang "Kontrabida" ganun lagi ang konsepto ng araw araw na nagdaan.

Nang papasok na kami sa High School, pinadala ako sa Maynila para dun ipagpatuloy ang aking pag-aaral, Nagkaroon kami ng "Cut" sa pelikula ng buhay. Nakalipas ang Dalawang Taong ko sa High School, bumalik ako sa probinsya upang tapusin ang ikatlo at ika apat na lebel ng Mataas na Paaralan.

Natatakot ako nun at kikabahan nung unang araw ko sa paaralan niya, nung ipinakilala na ako ng aming guro sa klase nila, siya agad ang tiningnan ko, sa harap ulit sya naka upo, bandang gilid. Mas pinili kong umupo sa bandang gitna, sinulyap niya ako, nagbigay siya ng ngiti saakin at binigyan ko din siya ng ngiting nagagalak. Yun na pala ang simula ng pangalawang yugto ng pelikula ng buhay naming dalawa.

Pinatibay ng karanasan ang aming pagkakaibigan, sabay naming sinayaw ang mga hamon ng buhay, magkahawak kami ng kamay, minsan bumitaw pero di nagtatagal nagkikita muli ang mga palad namin, dun namin naiisip na hindi pala kami nag iisa.

Ginawa kong pangalawang bahay ang bahay ng batang una kong nakita na nagpapalipad ng sarangola sa labas ng bahay namin bago siya ipakilala sakin. Kasama niya ko nung unang gabing gumapang siya sa kalasingan. Kasama niya ko.

Naalala ko na may tinatambayan kami nun sa may daungan ng barko, sa tindahan na laging sarado pag pupunta kami, rinig ng upuan, bakal, at takip ng tindahan ang mga problema namin sa buhay, pag pinaguusapan ang mga bagay bagay sa paligid, mula sa pag-ibig hanggang sa poblema sa pamilya. Pinakinggan namin ang tinig ng bawat isa, Binigyan namin ang isa't isa ng balikat na iiyakan kung hindi na kaya ng labing nagkukwento, Nabuo dun ang mga pangarap namin. Ano man ang gusto naming maging pagtanda, mga plano, mga pananaw, dun kami para sa isa't isa, Nakikinig.

Ang dami na naming pagkakataon na nasukat ang tiwala at pagmamahal ng isang kaibigang hihigit pa sa anumang pagmamahal ng mundo.

Nagkaroon siya ng mga bagong kaibigan, ganun din ako. Ngunit sa mga panahong kami nalang ang magkasama, hindi parin mawawala ang koneksyon naming dalawa, ang mga tinig naming kami lang dalawa ang nakakarinig. Ang mga salitang pawang kami lang dalawa ang nakakaintindi. Mahal na mahal na mahal na mahal ko siya, hindi ko man sabihin sakanya pero mahal na mahal ko siya, sobra pa sa mga taong inibig ko bilang kapareha.

Sa lahat ng kagaguhan magkasama kami, sabay kaming umiyak, tumawa, nangarap. Sabay kaming lumaki at nagka isip. Sumayaw kami sa tugtog ng buhay ng walang pagaalinlangan, dahil magkasama kaming umiindak. Ang batang iyong palang nakilala ko labin dalawang taon na ang nakalilipas ay ang taong pinangakuan ko ng habang buhay na pagkakaibigan.

Nagkulang ako, naging madamot ako sa batang iyon, sa ginusto kong hindi siya mawala sakin, hinigpitan ko ang hawak ko sa sayaw namin, nasasakal ko na pala siya. Nasaktan ko na pala siya. Paulit ulit kong tinapakan ang paa niya sa sayaw ng buhay namin, nasaktan ko na pala siya. Niluwagan ko ang hawak ko sakanya, iyon pala ang magiging dahilan ng mas malalim pa niyang maintindihan ang sayaw ng buhay, natuto siyang tumayo, lumaban, at mag taas ng noo. Doon niya nakita ang napakaraming opurtunidan sa mundo. Sabi ko sa sarili ko "Aba, hindi ko napansin, malaki na pala ang aking kaibigan". Binigyan ko siya ng panahong kilalanin niya ang kanyang sarili, tinulungan ko siyang makita ang kaligayahan ng pagiging indibidual sa puso at sa isipan.

Dumating ang di inaasahan. Hindi pala totoo ang "Habang-Buhay".

Ang Huling El Bimbo. Eto na marahil ang huling yugto ng sayaw namin, tapos na din ang pelikula namin.

Ngayon nabigyan na ng tuldok ang aming koneksyon sa isa't isa. Masaya na siguro siyang tapos na ang matagal tagal na pag indak namin sa tugtog ng pangarap. Kung sa pelikula naman namin eh nasa "Credits" na kami.

Masasabi kong hinding hindi ka mapapalitan sa puso ko, may permanente ka nang kwarto dito. Sayo lang ako makikipagsayaw ulit. Malungkot man pero "Paalam, Matalik kong Kaibigan", hanggang sa susunod na tugtog. Ikaw parin ang pipiliin kong makapareha, wala nang iba.

Ang batang nakilala kong nagpapalipad ng sarangola sa mainit na hapon, ang batang sobrang daming pangarap at ang batang may paninindigan. Malaki na pala.

P.S.

Perplexed.

I found the person that I thought has the capability to make me whole again.

pero nakita nya rin ba ko? I was hurt a million times. hopes a million times. betrayed a million times. trusted a million times.LOVED a million times.

but did I learn? sa tingin ko hindi eh, kc if I did, sana di nako nasasaktan, di nko masasaktan, at di nako nasaktan. pero thats not the case, I always end up grieving. crying. kailan mo b ko mkikita? kailan mo ba ko mapapansin? bukas makalawa pb? or maybe you’ll find me when all hopes are lost. when the time that I already decided not to love again. not to be hurt again. will I refuse you? without knowing that i’m broken again? will I notice? will you forgive me if I did?

so many unanswered questions. sana dumating kna at masagot na natin dalawa ang mga tanong na bumabagabag sa isipan kong lito. sa puso kong pilit na naghahanap ng luwalhati at kapayapaan. pag dumating kb sa maling oras handa ba ulit akong buksan ang aking pinto? ang damdaming kinakalawang na.

sana makita mo n ko.

if ever you did please tell me u’ll be with me forever (if such exist), through doubts and sorrow, happiness and grief, resentment and acceptance.

acceptance.

will you accept me? will you accept me as what I am? who I am? and what I’m capable of? will you? I’m really looking forward to that scene that I wll see myself in the mirror happy. contented. whole.

be with me please. I beg you. make me whole again. mend my broken heart.

I dont know why I always end up hurted. when I love somebody I always do what I can to make that person happy. do all I can not to turn that person off, not to grudge and rue.

why is it inevitable?

please find me.

be with me.

love me.

make me whole again.

Isa sa mga post ko dati sa FS (November 25, 2006)

*technically 13 yrs old ako nung sinulat ko to (emo daw haha)*

life is just unpredictable…you wont know what will happen next to next what is after and before what is final and end also what is the beginning of something new, but still every challenge has its strategy and every obstacle has its way to overcome and every problem has its solutions…. look around you, you see so many people and each people has their private lives has their private secrets and a unique being….. like me I have a sad but still happy to live in life, once in my life ived pointed a sharp knife in my chest with just one more force and it will pierce my heart but I thought of the things that made me happy and the things that made my life fullfilling I put away the knife leaving just a small wound in the center of my chest dripping blood through my navel and I told myself "Thank God Im alive",………………

this is for those people who told me that Im useless

this is for those people who told me that I didnt make things right

this is for those people who told me that my ideas are pointless

this is for the people who told me that I cant do anything

this is for the people who told me that Im dumb

this is for the people who told me that Im not worth for anything

Thank you I shoudnt have done it without YOU,…

- Natawa ako kung bakit sa edad kong trese ganyan na pla pinagiisip ko. Feeling ko tuloy poblemado akong bata.

Unang Pasalita

Finally nakagawa na rin ako ng sarili kong blog!

hindi rin naman eto ang una kong blog na ginawa (meron ako sa friendster dalawa O_O )

dito ko isasabuhay ang mga naging karanasan ko sa aking

malungkot, masaya, nakakaloka, nakakaantig at marami pang definition ng

aking buhay.

sa una kong post papakilala muna ako:

Ako po ay si (Ilagay ng buong pangalan), ako po ay labing walong taon gulang lamang

naka tira po ako sa lugar kung saan nag simula ang kabaliwan ng Pilipinas (Mandaluyong). Ang totoo po nyan galing po akong Aklan, kaya purong bisaya ako. Mahilig po akong mag sulat at magbasa.

eto lang muna di ko pa alam ano sasabihin ko. edit ko muna blog para maganda!